Ancient Persia: Influences on Ancient Chinese and Japanese Calendars

 

The information below has been provided by Dr. Masato Tojo’s responses to the Distinguished Jamshid Jamshidi’s inquiries regarding the ancient Japanese calndar.

=====================================================================

1. Chinese calendar

The traditional Chinese calendar is called Kyūreki旧暦 (old calendar) and/or Noureki農暦 (agricultural calendar). Its first day of a year was Winter Solstice in 1700 B. C. It was greatly improved in the time of the Tang dynasty under the influence of Persia and India. The new calendar is called Tai-en-reki大衍暦. This is the basic form of Kyūreki. Here are its characteristic points:  

(a) Official first day of a year is Risshun立春 (315 Zodiacal degree). The reason why this day became the first day of a year is for the convenience of agriculture. This is the reason why it is called Noureki (Agricultural calendar).

(b) Astronomical first day of a year is Spring Equinox (0 Zodiacal degree).

(c) The center day of a month in Kyūreki (Tai-en-reki) approximately corresponds to the first day of Persian month (Table 1).

Note that Spring Equinox (b) and center day of the first month in Kyūreki (c) are developed under the influence of Persian and Indian astronomy and astrology.

(d) Spring Equinox (Shunbun) is the day when people venerate their ancestors. This tradition is said to be Iranian origin (Farvardin).

Table 1 Kyūreki (Tai-en-reki)

   

24 Solar Terms Nijūyon-sekki二十四節気

Season 季節

Month 月

Beginning day 節(せつ)

Center day of Month 中(ちゅう)

Spring 春

1一月

Risshun立春 Zodiacal degree: 315 Gregorian day: Feb 4th

Usui雨水 330 Feb 19th

2二月

Keichitsu啓蟄 345 Mar 6th

Shunbun春分 0 Spring Equinox Mar 21th

3三月

Seimei清明 15 Apr 5th

Koku-u穀雨 30 Apr 20th

Summer 夏

4四月

Rikka立夏 45 May 6th

Shōman小満 60 May 21th

5五月

Bōshu芒種 75 Jun 6th

Geshi夏至 90 Summer Solstice Jun 21th

6六月

Shōsho小暑 105 Jul 7th

Taisho大暑 120 Jul 23th

Autumn 秋

7七月

Risshū立秋 135 Aug 7th

Shosho処暑 150 Aug 23th

8八月

Hakuro白露 165 Sep 8th

Shūbun秋分 180 Sep 23th

9九月

Kanro寒露 195 Oct 8th

Sōkō霜降 210 Oct 23th

Winter 冬

10十月

Rittō立冬 225 Nov 7th

Shōsetsu小雪 240 Nov 22th

11十一月

Daisetsu大雪 255 Dec 7th

Tōji冬至 270 Winter Solstice Dec 22th

12十二月

Shōkan小寒 285 Jan 5th

Daikan大寒 300 Jan 20th

The time of the Tang唐(とう) dynasty (618-907) was a golden age of cosmopolitan culture.

Not only Confucianism儒教(じゅきょう) and Taoism道教(どうきょう), but also Buddhism仏教(ぶっきょう), Manichaeism明教(めいきょう), Zoroastrianism祆教(けんきょう), Nestrians景教(けいきょう) became officially recognized religions, and allowed to do every kind of religious activities freely.

The fact that two of the five Tang’s official religions are Persian indicates how great the influence and the presence of Persia were.

Actually there were many Persian high rank officials in Tang dynasty. An-roku-zan* was such a general who is well known in Chinese history.

http://en.wikipedia.org/wiki/Tang_Dynasty

An-roku-zan安禄山 (705-757): He was a general of Tang dynasty. He is a Sogdian born in Samarkand. Roku-zan禄山 (“lu-shan” in Chinese pronunciation) is transcription of his Persian original name “Roshn (light)

2. Japanese Calendar

Tang’s calendar was imported to Japan and adopted in 737 and used until 1872. When the Meiji Restoration 明治維新(めいじいしん)started, the new government adopted Gregorian calendar in 1872 December 15th.

It was forbidden to use old Chinese calendar by the law. New Year’s Day (Nou-roz) was changed to 1st day of January according to the Gregorian calendar.

It is also forbidden to celebrate New Year’s Day according to the old calendar by the law. They set its start year on 660 B. C. which is the beginning day of Emperor Jimmu神武天皇’s reign (He is the legendary first emperor of Japan. He is Japanese Jamshid). 

This calendar system is called Kōki皇紀. Gregorian 2010 is Kōki 2670. The first day of a financial year became April 1st in 1877 by adopting English financial year. Ideally it should be Spring Equinox, for the convenience of Gregorian calendar it became April 1st. Spring Equinox (Shunbun), which is the day when people venerate their ancestors and pray for the harvest in the Shintō shrines, became the day of veneration of Emperor’s ansectors and pray for the harvest in 1878.

In early Meiji era, all the junior high schools, high schools, universities began on September according to Western tradition. But they changed its beginning day to April 8th (its financial year begins on April 1st). Thus government offices, agencies, schools and companies begin their year on April 1st (spiritually on Spring Equinox).

After the World War II, the Gregorian calendar became the sole official calendar in Japan. The Kōki calendar was forbidden to use in public by the law. If one print to sell Kōki calendar, he will be punished by the law. The financial year and the other traditions remain untouched except one thing. It is Shunki-Kōreisai春季皇霊祭.

Before the World War II, Spring Equinox Day is an official national holiday and called Shunki-Kōreisai. But after the World War II, it was forced to change its name to Shunbun-no-hi春分の日 by GHQ, and became a day to spend visiting family graves and holding family reunions.

Still Spring Equinox Day and April 1st are important days for official and financial activities in modern Japan.   Note Among Japanese Shinto-occult groups and right-wing activists and ideologues, the Kōki calendar is still used today.

3. The Starting Year of Calendar

In my opinion, the starting year of calendar should be the spiritual starting point of the people and their culture.  

Point 1 For Iranians and the world, their culture before hijrat is too precious to disregard.

Even after Islamization, Iranian culture is still living and giving great influence upon it.  

Point 2 In a long term view, Mohammedan culture is just a part of Iranian culture.  

Therefore people of Iran, whether he/she is Mohammedan, Simorghian or others, should seek their spiritual starting year in the ancient Iran which will release Iranian vast potentials. It seems to me Shah Jamshid the father of civilization is much attractive choice.     これからも、どうぞよろしくお願いいたします。

BEHROOZ o PIROOZ bashid. 敬具   東條真人

Dr. Masato Tojo

Petition: Nowruz – Iranian New Year Day on UN Calendars

The Iranian character of legacy of Nowruz and the celebration of its true date would seem to be uncontested, but this as with the historical veracity of the name of the Persian Gulf, is also being challenged.

Kindly sign the petition to support the Iranian New Year Day (Nowruz) on the UN Calendars:

http://www.petitiononline.com/Norouz/

Below is the text of that petition:

====================================================================

To:  United Nations

Excellency Ban Ki-moon
Secretary-General
United Nations
New York, New York

Your Excellency,

For several millenniums many nations have celebrated the first day of spring as their new year. Today, nearly 300 million people around the world celebrate the first day of spring as their new year, better known as Norouz (New Day). Nearly all of these celebrants live in UN member nations. Unfortunately, none of the UN calendars or affiliated agencies commemorate this important date as has been done for different celebrations of member nations.

We, the undersigned, request from your Excellency, bearer of the highest office of the United Nations, to kindly authorize the relevant agencies to correct this oversight for the upcoming calendars throughout the UN agencies.

Please accept our best wishes and thanks for your attention to this important request.

Persian Cultural Center, San Diego, California – USA

Sincerely,

=====================================================================

The Haft-Seen table of Nowruz

 

Kaveh Farrokh interview: Sassanian Asvaran and Response to Eurocentrists

دکتر کاوه فرخ در گفت‌وگوی با هفتــــــــه: «اسواران ساسانی»، پاسخی به تفکر اروپامحوران

یوسف امیری (شنبه ۲۶ دی ۱۳۸۸)

Originally posted on: Radio Chacavac – Hafteh Journal

(Montreal, Canada – January 12, 2010)

در شماره‌های پیشین معرفی کوتاهی از کتاب اسواران ساسانی، اثر دکتر کاوه فرخ به دست دادیم. این کتاب توسط آقای یوسف امیری از انگلیسی به فارسی ترجمه و به‌تازگی منتشر شده است.

شنبه 16 ژانویه 2010 از ساعت 4 تا 6 پس‌ازنیم‌روز در اتاق 260 طبقه 6 ساختمان جان مولسون (ام.بی) دانشگاه کنکوردیا برنامه رونمایی «اسواران ساسانی» برگزار خواهد شد. انتشار این کتاب بهانه‌ای شد تا گفت‌وگویی با نویسنده آن آقای دکتر کاوه فرخ داشته باشیم. انجام این گفت‌وگو را آقای یوسف امیری پذیرفت که در دو شماره پی‌درپی در هفتــــــه منتشر خواهد‌شد. همینجا از دکتر کاوه فرخ سپاسگزاری‌می‌کنیم که با وجود فشردگی وقت با انجام این گفت‌وگو موافقت کرد.

Book cover of the Asvaran e Sassani (اسواران ساسانی) at right, Yusef Amiri’s translation of Farrokh’s original text on the Elite Sassanian cavalry (at left).

دکتر کاوه فرخ؛ تاریخ‌دان و تاریخ‌نگار ایرانی، در سال ۱۳۴۱ (۱۹۶۲ م) در شهر آتن به دنیا آمد. وی پس از اتمام تحصیلات‌ در اروپا، در سال ۱۹۸۳ به کانادا مهاجرت کرد. در سال ۲۰۰۱ دکتری خود را در بخش روان‌شناسی آموزشی از دانشگاه بریتیش کلمبیا دریافت کرد. او پایان‌نامه‌ خود را به ایرانِ باستان با عنوان «فرآیندهای شناختی و زبان‌شناختی در فراگیری زبان پارسی (Cognitive & Linguistic Processes of Persian Language)» اختصاص داد. پژوهش‌های او در زمینه‌ی زبان‌های هندواروپایی به ویژه زبان پهلوی (پارسی میانه) بوده اما از اوایل دهه‌ ۱۹۹۰ میلادی در زمینه‌ ایران باستان هم پژوهش‌های فراوانی داشته‌ است.

دکتر کاوه فرخ هم‌اکنون مدرس تاریخ در دانشگاه بریتیش کلمبیا (Continuing Studies)، عضو بخش مطالعات ایرانی- یونانی در دانشگاه لیدن هلند، و رییس بخش تاریخ سنتی و فرهنگی «مدرسه‌ی دیپلماسی فرهنگی والم» (WAALM) در لندن است . (این موسسه با سازمان ملل هم همکاری می‌کند.) او به عنوان مشاور تاریخی با بی.بی.سی، صدای امریکا، شبکه‌ی تلویزیونی تاریخ (History Channel) هم همکاری کرده و مشاوره‌ تاریخی برای فیلمی به نام «در جستجوی کوروش بزرگ» را هم به عهده دارد.

دکتر فرخ در رابطه با دوره تاریخی پیش از اسلام به ویژه در رابطه با اسواران، هنر و معماری، فرهنگ و تئولوژی [یزدان‌شناختی] و تاثیر ایران در این زمینه‌ها بر تمدن غرب و اسلام و کلا تمدن بشری اشاره کردند و متذکر شدند که در رابطه با تاریخ نظامی ایران چه پیش از اسلام و چه پس از اسلام کار کرده‌ و دهه‌ی‌ ١٩٩٠ مقاله‌ها و سخنرانی‌های فراوانی داشته‌اند. کتاب اول ایشان؛ «اسواران ساسانی» در سال ٢٠٠٥ منتشر شد و کتاب دومشان «سایه‌ها در کویر: ایران باستان در جنگ» نام دارد که سال ۲۰۰٧ منتشر شده و چندین جایزه را به خود اختصاص داد.

.Kaveh Farrokh in London’s WAALM event in October 2008

تحریریه هفتـــــــه

آقای دکتر کاوه فرخ درباره‌ پژوهش‌هایتان در زمینه‌ تاریخ ایران بگویید. کارهایی که چاپ کرده‌اید، کارهایی که در دست چاپ دارید…

هم اکنون مشغول کار روی کتاب سوم هستم که «ارتش ایران از زمان صفویان تا امروز» نام دارد و تاریخچه‌ نظامی ایران در این دوران است. در این کتاب که حدود ۳۴۰ صفحه دارد تمام تحولات نظامی و جنگ‌هایی که رخ داده، بررسی شده‌اند. قرار بود آن را در تابستان به ناشر تحویل بدهم اما آنقدر کارش زیاد و سنگین است که به تاخیر افتاده و امیدوارم تا ماه فوریه ٢٠١٠ برای چاپ به دست ناشر سپرده شود. بعد از آن چند ویراستار و تعدادی ازتاریخ‌دانان آن را مطالعه و بررسی کرده و در نهایت چاپ می‌شود. این کتاب به دوره های صفویه، افشاریه، زندیه، قاجاریه، پهلوی و پس از انقلاب می پردازد و ساختار آن مانند کتاب اسواران شامل سازمان ارتش، سلاح‌ها و تاکتیک‌های جنگی‌ است. در زمینه‌ی پس از انقلاب، بیشتر بر جنگ ایران و عراق تکیه شده است. سعی کرده‌ام در زمینه‌های سیاسی تا جایی که می‌شود بی‌طرف باشم و این مشکل است.

درباره‌ ارتش دوران معاصر ایران منبع به اندازه‌ کافی هست؟

می‌شود گفت که بیش از اندازه است! همین تازگی دکتر بابایی دو کتاب خوب نوشته به نام «تاریخ ارتش ایران» و «تاریخچه‌ی نیروی هوایی ایران» که تکیه‌ی این دو بیشتر بر سازمان ارتش ایران است تا جنگ‌های متعدد ایران و تاکتیک‌های جنگی.

انگیزه‌ شما برای نوشتن کتاب اسواران ساسانی چه بود؟

هدف اصلی مقابله با برخورد اروپا‌محوری (Eurocenterism) و اروپا‌محوران با تاریخ ایران و کم‌مایه جلوه دادن توانایی‌ها و پیروزی‌های اسواران ساسانی بود. به ویژه دیوید نیکول؛ تاریخ‌نگار انگلیسی، در سال ۱۹۹۶ کتابی نوشت به نام «ارتش‌های ساسانیان: امپراتوری ایران از آغاز سده‌ سوم تا میانه‌ سده‌ هفتم میلادی» (Sassannian Armies: Iranian Empire Early 3rd to Mid-7th Centuries AD). در این کتاب اشتباههای فراوانی هست حتی در یونیفورم‌های رومیان! و هیچ توجهی به پیروزی‌های ایران ساسانی بر روم نشده و برخی اصطلاح‌های زبان پهلوی در آن اشتباه است. این یکی از انگیزه‌هایی شد که من کتاب اسواران را بنویسم. البته مدت‌ها بود که اطلاعات جمع کرده بودم اما دیدم که این کتاب واقعا به تاریخ ایران ضربه زده است. حتی کتاب‌هایی چاپ شده و در آنها ادعا شده که شاپور ساسانی در همه‌ جنگ‌هایش با رومیان شکست خورده است! معمولا یک‌جانبه و دست‌چین عمل کرده‌اند و طوری منبع‌های تاریخی را نقل می‌کنند که ساسانیان را کوچک بشمارند. چند مثال می‌زنم: می‌گویند پیروزی‌های شاپور یکم ساسانی در سده‌ سوم م. (به ویژه پیروزی بر والریان) به خاطر فریبکاری بود نه توانایی نظامی. من یک تاریخ‌دان انگلیسی را در ترکیه دیدم که گفت «من سی سال است که همین را به شاگردانم درس می‌دهم»! این طرز تفکری است که خیلی محکم است. مثال دیگر این که می‌گویند: شکست رومیان در سال ۳۶۳ م. به دست شاپور دوم تنها به خاطر این بود که یولیانوس با نیزه‌ای کشته شد وگرنه ساسانیان توان شکست روم را نداشتند. و این غیرمنطقی است. مثال‌ بسیار است.

به نظر شما علت این رفتار اروپامحوران چیست؟ چرا پیروزی‌های ایرانیان را نادیده می‌گیرند؟ چه انگیزه‌ای دارند؟

این به خاطر آن است که امروزه در غرب ریشه‌ تمدن خود را تنها روم و یونان باستان می‌دانند. البته این تا حدی درست است اما این دیدگاه همیشه وجود نداشته است. از قرن هفدهم و دوران رفورمیشن [اصلاحات] اروپایی به بعد این طور شده است. قبل از آن احترام خاصی به کوروش قائل می‌شدند. در کتاب مقدس نکات مثبتی از ایران گفته شده است. حتی متن‌های یونانی قدیم را که ببینید جوانب مثبت زیادی از ایران را هم نوشته‌اند. اما دیدگاه جانبدارانه‌ رومیان به خاطر این که با ایرانیان در جنگ بودند بیشتر ترویج می‌شود به خصوص در دانشگاهها و مدرسه‌ها. البته این موضوع ریشه‌های دیگری نیز دارد. می‌شود گفت خصومتی با جهانِ – به قول این‌ها – اسلامی هم دارند و ایران هم جزوی از این جهان است. پس ایران در واقع در دو لایه جای داده می‌شود. یکی جنگ‌های از زمان خشایارشا و یکی هم این‌که ایران را جزو جنگ‌های صلیبی می‌گذارند در حالی که ایران در این جنگ‌ها شرکت نداشت.

همان طور که گفتید در نوشته‌های یونانیان نظر مثبت درباره‌ ایرانیان فراوان است. یکی که من الان یادم می‌آید کتاب گزنفون درباره‌ کوروش بزرگ است. اما به تازگی این نظریه را مطرح کرده‌اند که این شخصیتی که گزنفون توصیف کرده واقعیت نداشته و بیشتر نیمه‌افسانه‌ای است.

بله. این روش جدیدی است. مثلا اگر به بخش ساسانیان وب سایت من نگاه کنید می‌بینید که تازگی اینها مطرح کرده‌اند که پیروزی‌های شاپور به خاطر جنگ شیمیایی بوده است! که این حرف کاملا مسخره است. شاید مشعل‌هایی که در تونل‌های دورا یوروپوس روشن می‌کردند دود تولید می‌کرده اما این که بگوییم ایرانیان جنگ شیمیایی می‌کردند و دلیل پیروزی‌شان فقط به خاطر جنگ شیمیایی بود نشان‌دهنده‌ این است که هنوز تمایل به بازفکر کردن، وجود ندارد و حتی تاریخ را هم تحریف می‌کنند. جالب اینجاست که برخی از این حمله‌ها به گزنفون توسط افرادی‌است که خودشان در بخش‌های ایران‌شناسی هستند و سال‌هاست که سعی کرده‌اند منابعی را که درباره‌ی کورش کبیر بوده یک جوری تحریف کنند.

از مرکزهای ایران‌شناسی گفتید. اکنون وضعیت ایران‌شناسی در دانشگاههای دنیا به ویژه در آمریکای شمالی چه طور است؟

خب می‌توانیم برگردیم به پرُفسور احسان یارشاطر، سردبیر دایرةالمعارف ایرانیکا، که در مصاحبه‌ای با شهروند تورنتو در سال ۲۰۰۴ گفتند که تعداد افرادی که واقعا در زمینه‌ی ایران‌شناسی تحصیل کرده‌اند دارد کم می‌شود. افراد جوانی که واقعا ایران‌دوست هستند و تمایل به تحصیل در ایران‌شناسی دارند بسیار تعدادشان کم است. می‌گفتند در ایتالیا این طور نیست. اما جالب این که پس از این مصاحبه یک حمله‌ای هم شد به رشته‌ی ایران‌شناسی در ایتالیا که هنوز در خطر است و وضعیت آن معلق است. موسسه‌ای به نام «موسسه‌ی ایتالیایی برای مطالعات آفریقا و شرق».

مثال‌های دیگری هست. در مجله‌ی «ایران‌شناسی» که سردبیر آن جلال متینی است در سال‌های مختلف چند مقاله نوشته شده که همه گفته‌اند پیش از ۱۹۷۹ م. تحصیلات ایران‌شناسی رو به پیشرفت بود اما از آن سال به بعد تنزل کرده است.

پرفسور رودولف متی (Rudolph Matthee)، استاد برجسته‌ی تاریخ دانشگاه دِلاوِر (Delaware) در ای-میلی در سپتامبر ۲۰۰۸ به من گفت: «دلیل اصلی من برای نوشتن این نامه دغدغه‌ی من برای مطالعات ایران‌شناسی‌ است (Iranian and Persianate Studies) که شکننده شده و زیر حمله‌ شکل‌های گوناگونی از ملی‌گرایی و قوم‌گرایی – که خودتان چندین بار به آن اشاره کرده‌اید-، گرایش‌های پسانوین (پُست‌مدرن) برخی از کارشناسان در تفسیر تاریخ ایران و دعواهای داخلی بین خود ایرانیان است.»

نسرین رحیمیه، مدیر مرکز ساموئل جردن برای مطالعات و فرهنگ ایرانی، در نامه‌ای به من نوشته است: «برای من نگران‌کننده است که شاهد کاهش روزافزون منابع تخصیص داده شده به مطالعات ایران‌شناسی در مرکزهای دانشگاهی و علمی سراسر جهان هستم. یعنی در زمان حساسی که نیاز به درک تاریخ و فرهنگ ایران و نقش آن در سیاست جهانی از همیشه بیشتر است، جای تاسف فراوان است که دانشگاههای سرشناس در زمینه‌ پژوهش، از پژوهش در زمینه‌های ایران‌شناسی روی‌گردان شده‌اند.

شما برخی افراد را می‌بینید که ایران‌شناس هستند یا در زمینه‌ی ایران‌شناسی کار می‌کنند اما به تاریخ ایران حمله می‌کنند. باورکردنی نیست که همین تازگی در یک کنفرانس ایران‌شناسی مقاله‌هایی ارائه شده که می‌گفتند شخصیت کورش ساخته‌ی دوران شاه است یا تاریخ ایران آریانیست (Aryanist) است، اصطلاحی که خاص پان‌ترکان است. شما ممکن نیست در کنفرانس‌های هیچ ملیتی مقاله‌هایی ببینید که اینقدر بر علیه همان ملت باشد و به آن ملت حمله شود.

بگذارید این‌جا این را بپرسم که تاریخ ایران به دست گروههای گوناگونی دستخوش تحریف می‌شود. برای مقابله با تحریف تاریخ چه باید کرد؟

در این‌جا می‌خواهم نامه‌ یکی از شاگردانم را برایتان بخوانم به نام ایوان کسیچ که اهل کرواسی است و شدیداً ایران‌دوست است. او می‌نویسد: «من استادی در تاریخ معماری داشتم که می‌گفت تمام دستاوردهای ارزشمند در معماری باستان در یونان و روم است. حرف او به نظر من یاوه بود و برای همین در کلاس بلند شدم و گفتم شبکه‌ی آب‌رسانی شهری پیش از آن که هیپوداموس به دنیا بیاید در پارسه (تخت جمشید) وجود داشت. ستون‌های پارسه باریک‌تر و بلندتر از ستون‌های معبد آرتمیس در ساردیس هستند. تاق تیسفون پایتخت ساسانیان از  (the site of Pont du Gard) در روم پهنای بیشتری دارد. دیوار گرگان از جمع دیوار هادریان و آنتونیوس طولانی‌تر است. این گونه پیش‌داوری‌ها یکی از انگیزه‌هایی بود که سبب شده من مشغول نوشتن کتابی درباره‌ی هخامنشیان شوم.»

یعنی این طور افراد هم هستند. ما باید یک صندوق بورس تحصیلی درست کنیم تا یک جوری به این‌گونه افراد – چه ایرانی چه غیرایرانی – بورس تحصیلی بدهیم و یک سیستم پاداش داشته باشیم که بتوانیم خرج تحصیل اینها را بدهیم که بتوانند وارد رشته‌های ایران‌شناسی بشوند. مسئله این است که الان یک دستگاه سیاسی پشت سر ما نیست که از چنین پروژه‌هایی دفاع کند.

مسئله‌ی دیگر این که ایران‌ستیزی در خود ایران هم وجود دارد. افرادی هستند که در ایران برنامه‌ تلویزیونی درست می‌کنند و حتی کتاب چاپ می‌کنند که کاملا منکر تاریخ ایران هستند. می‌گویند اصلا چنین چیزی وجود نداشته است.

گفتید اروپامحوران به خاطر این که یونان و روم را تنها پایه‌های تمدن خود می‌دانند تاریخ ایران را انکار می‌کنند. آنهایی که در درون ایران هستند چه انگیزه‌هایی برای انکار تاریخ ایران دارند؟

این برمی‌گردد به دیدگاه پان‌اسلامیک. البته مسئله‌ی ما با اسلام نیست، یعنی با هیچ مذهبی نیست. اما اینها معتقدند که تاریخ ایران اصلا هیچ اهمیتی ندارد و همه چیز باید فدای یک دنیای بزرگ اسلامی و در راه مذهب باشد. این طرز تفکری است که شاید از پنجاه سال پیش وجود داشته و یک حالت خصومت با فرهنگ پیش از اسلام ایران دارد و آن هم می‌شود گفت به خاطر دلایل ایدئولوژیک است. ریشه‌ی این کار فقط اخوان‌المسلمین نیست بلکه باید حزب‌های کمونیستی را هم که تحت فرمان مسکو بودند در نظر داشت. نمی‌شود گفت همه‌ی کمونیست‌ها بد بودند. آنهایی که تحت فرمان استالین بودند این طور بودند. آنها هم در این طرز تفکر ستیزه‌گر با تاریخ و فرهنگ ایران خیلی نفوذ داشته‌اند.

ما باید یک صندوق درست کنیم و هر ایرانی به میزان توان خود، حتی سالی ۵ دلار، به این صندوق پول واریز کند. برای دادن بورس کافی نیست که طرف نمره‌های خوبی داشته باشد بلکه طرز تفکر او دیده شود. مثلا دانیل پاتز یک مورخ درجه یک است و درباره‌ تاریخ خلیج فارس خیلی می‌داند اما متاسفانه یک کتاب دوجلدی نوشته به نام «تاریخ خلیج ع.ر.ب پیش از اسلام»! و یکی از کسانی که خرج ایشان را داده از بستگان صدام حسین است. تا آنجا که می‌دانیم تحصیلات دانیل پاتز در بخش ایران‌شناسی بوده و در زمان رژیم شاه نیز خیلی از کمک‌های ایران استفاده کرده است.

فرض کنیم این صندوق بر پا شد و هزینه‌ تحصیل فراهم شد. دانشگاه را چه کار کنیم؟ دانشگاههایی که برنامه‌ ایران‌شناسی داشته باشند و برنامه‌شان ضدایران نباشد چه؟

خب من می‌دانم کسانی هستند که حاضرند سرمایه‌گذاری کنند و کرسی ایران‌شناسی در دانشگاهها بر پا کنند. اما یک مشکلی که هست این که خیلی از دانشگاهها می‌گویند این صندوقی که شما درست کردید، مثلا دو میلیون دلار به ما پول بدهد. ما کرسی ایران‌شناسی درست می‌کنیم اما شما هیچ حقی در انتخاب دانشجویان ندارید. ما خودمان تصمیم می‌گیریم به چه کسی بورس بدهیم. ما باید لابی درست کنیم و بگوییم که دانشجو را هم خودمان انتخاب می‌کنیم. بعضی دانشگاهها این را قبول می‌کنند اما بیشترشان قبول نمی‌کنند و در آنها لابی اروپامحوران بسیار قوی است. (ادامه دارد)

ست.

Burnt City: World’s oldest “Backgammon” Game?

 

 

 

One of ancient Iran’s most ancient sites is known as the Burnt City (located in eastern Iran – South of Zabol in region of Sistan-Baluchistan).

The 4,400 year site of interest as it has yielded interesting finds such as the discovery of an artificial eye and ruling/measurement devices. As noted by Hasan Sargazi ( a leader of the 2004 excavations), an estimated 4 billion artifacts within the 55 hilltops had been dug up by 2004 alone, requiring at least 400 years for examination and tabulation.

The excavations in Sistan-Baluchistan are far from finished. Rasoul Mousavi Haji, one of the leaders of the archeology team in the area in 2007 has clearly hinted to Iran’s Cultural Heritage News Agency that: 

Although discovery of a large number of prehistoric sites shed light into the importance of this area during very ancient times, we have also succeeded in identifying a number of historical sites dating back to the Parthian (248 BC-224 AD) and Seleucids (312-64 BC) dynastic eras for the first time in this area. A number of historical sites belonging to 12-15 centuries AD have been also identified in the region, which were never seen before…”

One of the most interesting discoveries at the site is a rectangular board constructed of ebony. This is interesting as ebony is not known to have been available in Seistan. This would strongly suggest that merchants would have imported this material from India.

The board itself has an engraved serpent design coiling twenty times around to produce twenty slots for the game. Note that sixty pieces were also unearthed inside a terracotta vessel next to board during the excavations. Interestingly the pieces themselves were built from common minerals and stones found in the region (i.e. turquoise, Agate).

Ancient dices discovered at the Burnt-City. At present experts are (a) attempting to determine why the game was played with sixty pieces and (b) working to decode the rules of the game. Iranians call Backgammon “Takht-e Nard”.

This raises the question as to how and why the inhabitants of the Burnt City had time for such leisurely games. What is almost certain is that the popularity of such games are suggestive of the Burnt City having been a highly advanced civilization.

The city has no connection to other ancient civilizations in Western Asia although its close proximity to the site of Mohenjo-Daro (in present-day Pakistan) is possible. What is certain is that the Burnt City is not connected to the Mesopotamian plain and is independent of her.

Cyrus the Great: Compassionate towards Defeated Enemies

 

Professors Simons and Benn note the following on Cyrus the Great in their text on ancient and modern Iraqi history:

“…Cyrus, with typical clemency, spared the king and even joined the national mourning when Nabonidus died in 538 BC…Cyrus represented himself to the Babylonians more as a liberator than a conqueror, but still the legitimate successor to the crown.  He took the title ‘King of Babylon, King of the Land’, and he returned to their rightful temples all the statues of the gods that Nobonidus had conveyed into the capital. At the next New Year festival, Cyrus, following the custom of the traditional Babylonian kings, took the hand of the god Bel and so legitimized a new Babylonian dynasty. He also issued a decree freeing the Jews from their Babylonian captivity, stipulating that a high Persian official should accompany the Jews that decided to return to the Promised Land, to ensure that his wishes were fulfilled. The Jewish exiles hailed Cyrus as a liberator and sang songs of joy to celebrate the end of their bondage…Cyrus remained well-regarded, not only by the Jews, who called him ‘the anointed of the Lord’, the Persians called him ‘father’, and the Hellenes whom he conquered regarded him as ‘master’ and ‘law-giver’. He was a great conqueror but generally compassionate towards defeated enemies, to whom he often extended the hand of friendship” [Simons & Benn, 1996, pp. 134-135; in Iraq: From Sumer to Saddam. Palgrave publishers]

 

Cyrus the Great enters Babylon. Cyrus Kar has been engaged in producing a documentary on the life of this notable figure of human history.

The role of Cyrus the Great in being one of history’s pioneers of Human Rights is now a recognized fact in western mainstream culture. This is clearly indicated in a recent video (The Story of Human Rights) which named Cyrus the Great as the founder of the first Human Rights Charter:

http://journal.waalmdiplomacy.org/#post10

WAALM SCD has also developed an educational website explaining the Evolution of Human Rights from Cyrus to contemporary Times:

http://sites.google.com/site/humanrightsevolution/

Kindly note that WAALM – School of Cultural Diplomacy has a full department dedicated to instruction and education with respect to the Evolution of Human Rights:

WAALM School of Cultural Diplomacy (SCD) – دانشکده دیپلماسی فرهنگی)

For more information kindly consult the Cyrus the Great link at:

http://www.kavehfarrokh.com/iranica/cyrus-the-great-and-human-rights/