Challenging the Core of Greek and Iranian Identities

One of the most interesting political develropments in the late 20th century, especially the 1990s, was the downfall of the Soviet Union and other affiliated Communist regimes in the eastern bloc. The break-up of the Soviet Union led to rise of wholly new nation states as did the fragmentaiton of former Yugoslavia.

One of the most interesting developments in the rise of these nation states was the rise of historical revisionism. Iran and its ancient Persian legacy is not the only ancient historical nation which has witnessed its historical icons and geographical names hijacked in the quest to manufacture new nation-states. Attempts at revisionism have been directed against other ancient historical nations such as Greece. The latter case can be clealry seen with respect Greece. Today the core of Greek identity is being challenged by revisionists who question the Greek origins (and legacy) of Alexander the Great.

Changing the name of Skopje to the Republic of Macedonia.

As noted previously, the Yugoslav Federation disintegrated in the 1990s. One of the former federated regions, which had a pre-dominantly Bulgarian-speaking Slavic majority, appropriated the ancient Hellenic geographical designation “Macedonia”. This region was previously known as “Skopje” – the actual Macedonia remains mostly in modern Greece. Not surprisingly, a number of Greeks have suggested that the Former Yugoslav Republic of Macedonia be referred to by its former name: Skopje.

The “Macedonia Resurrected” project not only threatens Greek territorial integrity, but the very basis of her culture and identity. Like anti-Iran Azerbaijan projects, there are now fraudulent “academic” projects endeavouring to prove that Macedonia was never historically Greek but “Macedonian”. Even the very Hellenic origins of Alexander and his father Phillip are being called into question.

The appropriation of geographical nomenclature has been immediately followed with claims to the Macedonian legacy of ancient Greece and all of the associated icons of that legacy. The Hellenic legacy of Phillip of Macedon, Alexander the Great and Macedonia is being rejected. This is a process called Retroactive De-Hellenization.

Again a quick study of archival documents contradicts the de-Hellenization of Macedonia. The term “Phillip” is derived from the Greek stem words “Phil” (to love) and “Hippos” (horses) – literally translated as “one who is affectionate to/loves horses”. “Alexander” is broadly translated as “the protector of men”. A handful of references below serve to illustrate the Hellenic legacy of Macedonia.

Herodotus commenting on the invasion of Greece by Darius the Great of Persia – Book VII 417-418

…Now surely, as they all talk the same language, they ought to be able to find a better way of settling their differences…In any case, the Greeks, with their absurd notions of warfare, never even thought of opposing me when I led my army to Macedonia“.

Herodotus commenting on the Greek tribes of Dorians, Ionians, Aeolians, who were originally known as Macedones according to Herodotus – Book I 56

“…but the Dorians on the contrary have been constantly on the move; their home in Deucalion’s reign was Phthiotis and in the reign of Dorus son of Hellen the country known as Histiaeotis in the neighbourhood of Ossa and Olympus; driven from there by the Cadmeians they settled in Pindus and were known as Macedons; thence they migrated to Dryopis, and finally to the Peloponnese, where they got their present name of Dorians.

A variety of other historial references may be produced. One prominet example is Quintus Curtius Rufus author of The History of Alexander. He was Roman senator and historian who most likely wrote at the time of Emperor Vespasian (r. 69-71 AD) or Claudius (r. 41-54 AD). He cited the  Greek identity of the Macedonians in Quintus C. Rufus 3,3. His writings can be consulted on-line. Another is Diodorus (1st century BC), an ancient Greek historian who referred to the Greek identity of the Macedonians in Diodorus 17.67.1. Polybius (203-120 BC) was an ancient greek historian who wrote the text The Histories and refered to the Greek identity of the Macedonians in his Book IX 37.

There is virtually an endless stream of additional archival references, some which include: 

Thucydides (c. 460 B.C. – c. 395 B.C.) an ancient Greek historian, as portrayed in a fresco in the Church of Monastery of Filanthropinon (16th century). For references to the Greek identity of the Macedonians consult Thucydides 4.124.

Demosthenes (384-322 BC). For references to the Greek identity of the Macedonians consult Speeches 11-20, the Letter of Philip.

Arrian (ca. 86 – after 146) also known as Lucius Flavius Arrianus ‘Xenophon’  or Arrian of Nikomedia. For references to the Greek identity of the Macedonians consult Arrian 14,4,

Plutarch (c. 46-120 AD) also known as Lucius Mestrius Plutarchus was a Roman historian of Greek ancestry. For references to the Greek identity of the Macedonians consult Plutarch 47,6 & 69,4.

Pausanias was a Greek travellor and geographer of the second century AD. For references to the Greek identity of the Macedonians consult Pausanias 7.6.

Strabo (63 BC – 24 AD), a Greek geographer, philosopher, and historian as depcited in the 16th century. For references to the Greek identity of the Macedonians consult Strabo 7.8.

Alexander Mania

The above-mentioned historical citaitons often matter little to nationalist ideologues intent on nation-building. It is as if by the stroke of a pen, the Hellenic legacy of Macedonia is to be erased by those harboring a political agenda.

An interesting article pertaining to this topic was produced by the Christian Science Monitor (March 20, 2008) entitled “2,300 years later Alexander-Mania grips Macedonia“. This illustrates how historial revisionism can rapildy transform into reality by those who wish to percieve it as such.

One of the quotes of the article states:

In an intense media campaign, locals are told that ethnic Macedonians are the proud direct descendants of Alexander, and thus a people responsible for spawning the white race of planet Earth, from the Caucasus “to the seas off Japan,” according to a public service spot on national TV.

Note how no acknowledgement is made with respect to the fact that the south Slavs migrated to Skopje centuries after the foundation of ancient Greece.

As noted in the Christian Science article the “Alexander-mania,” as critics call it, is partly a vote-getting strategy by the ruling party, known by its initials VMRO. Doubts exist as to whether party leaders actually believe the claims, but they are being sold as truth.

The facts on the ground today are being confused with ancient history. Politics is now overpowering neutral scholarship for this very purpose, as highlighted by this quote:

the new program deeply troubles many scholars and intellectuals here – who are being sidelined – for its promulgation of myth as truth. The new taxpayer-funded Alexander ideology has no serious texts.

As noted previously, Skopje (renamed Republic of Macedonia) is a former province of Yugoslavia. The process of nation-building now utilizes the re-writing of history by politicians and politically-motivated (or inspired or funded) historians. This has resulted in the inculcation of a new version of history in which the residents of former Skopje are linked to a de-Hellenicized “Macedonia” which claims many facets of ancient Greek culture, and territory. But Greece is only one exampel of an ancient civilization whose very historical identity is being put to the test.

Nizami Mania“: An example of nation-building from a former Soviet Republic

Iran is also witnessing a number of its cultural and historical icons being “re-assigned” new identities (as non-Iranians) in the wake of Soviet and post-Soviet nation-building projects. One such figure is the Iranian poet Nezami Ganjavi (1141-1209) who is being appropriated for nationalistic purposes by the Republic of Azarbaijan which gained its independence as recently as 1990.

Azarbaijan did not exist as a nation distinct from Iran – it has historically been a province in Iran’s northwest since antiquity. The Republic that bears the same name (Azarbaijan) did not exist until 1918, and this nomeclature was applied to territories variously known as Arran, Albania as well as khanates such as Nakhchevan, Shirvan, etc.

In the effort to invent new nationalities in the Soviet Union, Joseph Stalin (1878-1953) ordered his “historians” to write new “history” textbooks that would help advance Soviet policies at home and abroad. Soviet ethno-engineering began to simplisically (and deliberately) classify historical figures from Albania/Arran (known as Republic of Azarbaijan since 1918) and the historical Azarbaijan in Iran as “Azerbaijanis“. The aim was to convey the message that these two regions were never distinct provinces of Iran, and that neither had any cultural, linguistic or historical associations with Iran. Note the parallels seen with Skopje being renamed “Macedonia” by former Yugoslavia to help the former make historical and territorial claims against historical Macedonia in Greece today.

The Soviets literally “erased” and expunged all archives before 1917 that distinguished Albania/Arran from Azerbaijan in Iran. But the falsifications did not end there. A key proponent of the Russo-Soviet assault on the historical identity of Iran was Joseph Stalin (1878-1953).

Joseph Stalin, one of the founders of the Soviet Union. Stalin began to cite many famous Iranian literary figures such as Nizami Ganjavi as “great national Azarbaijani literary figures”. No reference was made regarding their association and origins in Persia.

Staling even even so far as to say that Nezami Ganjavi:

“…must not be surrendered to Iranian literature, despite having written most of his poems in Persian.” (Kolarz, 1952).

In fact, Ganjavi wrote all of his poems in Persian and nearly all claims made by the Soviets and their successors in the region are false.  Stalin’s statement was clearly aimed at rewriting history in the name of Soviet ethnic engineering. It was meant to convey the impression that (a) Nizami was Turkic in origin and (b) wrote his ‘other’ poems in Turkish. Post-Soviet Russian historians however have retracted the Communist-era propaganda by acknowledging that Nezami was:

 “Nizamy (Sheikh Nizamoddin Abu-Mohemmed Ilyas ibn-Yusof) is the best romantic Persian poet (1141-1203)…” (From the Brockhaus and Efrona Encyclopedia, 1890-1900 published during the Czarist era).

For a thorough source of this subject consult:

Shnirelman, Viktor A. Memory Wars: Myths, Identity and Politics in Transcaucasia. Moscow: Academkniga, 2003 ISBN 5-9462-8118-6. Translation from Russian:

By that time, already mentioned Iranian and Armenian factors contributed to the rapid azerbaijanization of historical heroes and historical political entities on the territory of Azerbaijan. In particular, in 1938, Nizami in connection with his 800-year anniversary was declared a genius(marvelous) Azerbaijani poet (History, 1939. Pp 88-91). In fact, he was a Persian poet, which is not surprising, because the urban population in those years was Persian (Dyakonov, 1995. page. 731). At one time it was recognized by all Encyclopedic Dictionaries of published in Russia, and only the Big Soviet Encyclopedia for the first time in 1939, announced Nizami as a “Great Azerbaijani poet” (Sr. Brockhaus and Efron, 1897. page. 58; Garnet, 1917. page. 195 ; BSE, 1939. p. 94)”.

The statue of Nizami Ganjavi (designed by Fuad Abdurahmanov) in Baku, Republic of Azarbaijan. Thanks in part to Soviet-era falsiification of texts and post-Soviet ethno-nationalist rhetoric there is a sincere belief in the region that this poet was not related to Iran, depsite the fact that his poetry praises ancient iran and his works have been written in Persian.

Professor Nazrin Mehdiyova, herself a historian from the modern Republic of Azerbaijan has noted that:

“…the myth [of a North versus South Azerbaijan] was invented under the Soviets for the purpose of breaking Azerbaijan’s historical links with Iran. To make this historical revisionism more acceptable, the Soviet authorities falsified documents and re-wrote history books. As a result, the myth became deeply ingrained in the population [modern-day Republic of Azerbaijan, historically known as Arran until May 1918] and was adopted by the PFA [Popular Front of Azerbaijan] as part of the rhetoric.” (Mehdiyova, 2003, p.280).

Despite the plethora of highly educated academics and historians in both the modern Republic of Azarbaijan and Russia, much damage has already been done as a result of decades of Soviet ethno-engineering. Many of the citizens of the Republic of Azarbaijan as well as elites in the political, economic and cultural spheres reject associations between Nizami Ganjavi and Iran.

A textbook case of this was the late Abulfazl Elchibey (1938-2000). Despite his training as a historian, Elchibey rejected all historiography and evidence of his nation’s historical associations with Iran. He believed that Ganjavi was not Iranian, despite his Persian poetry and themes related to pre-Islamic Persia. Similar processes can be seen today among a select group of Eurocentric Assyriologists and Near East experts with respect to ancient Iran (see below).

 Abul-Fazl Elchibey who profoundly disliked Iran and called for its partition. In one of his viists to Turkey Elchibey referred to Iran as a “doomed state”.  

The tragedy with Elchibey is that he failed to realize that much of what he believed in was the product of former Soviet ethno-engineering and nation-building. The same process has unfolded in the Republic of Macedonia which now lays claims to the core of Greek identity.

Vilifying Cyrus the Great: The case of Spiegel and the Daily Telegraph

Iran also faces profound challenges by Nordicists who are now questioning her very role in history. Facing particular venom since the mid to late 1970s by a select group of western Assyriologists and ancient Near East historians is Cyrus the Great (558-330 BC), who has been favorably cited as a benevolent ruler according to ancient Greek, Babylonian and Hebrew texts.

Not so according to an article which appeated on July 15, 2008 in the German Spiegel Magazine by Spiegel reporter Matthias Schultz in which he claimed that the entire history of ancient Persia’s Cyrus the Great and his benevolence in history is false.

Spiegel reporter Matthias Schulz has characterized Cyrus the Great as a bloodthirsty conqueror and the entire history of his reign as “propaganda” of the former Pahlavi regime. Reporter Schulz is not alone; there are a number of historians of ancient Iran who share these views and have been attempting to re-write the history of Cyrus and much of ancient Iran. Much of these writings attempt to distort the ancient texts, ignore archaelogical findings and propose novel hypotheses.

 A few days afterward on July 21, 2008, Harry de Quetteville reinforced these sentiments in his article entitled “Cyrus Cylinder’s Bill of Rights is just Propaganda” published by the Daily Telegraph.

Reporter Schulz is in fact only a messenger by simply quoting from a series of writings (1970s-Present) written by his western colleagues active in ancient Near Eastern Studies. While Mr. Schulz has certainly succeeded in making himself unpopular to the Iranian people, it is not altogether fair to focus all the attention on his person. The real basis of his article can be traced to the aforementioned (select) group of western Assyriologists and ancient Near East historians.

The thinking processes seen by anti-Cyrus (or Persia) revisionist historical writers is strikingly  similar to the anti-Greek propaganda cited in the aforementioned Christian Science Monitor article. The latter cites a 9-minute TV broadcast stating that:

Our neighbors distributed thousands of books across the world, containing false history and portraying a wrong picture about Macedonia

There is a genuine belief by the anti-Greek revisionists that somehow a thousands year long conspiracy has been in place (presumably by Greeks) to create a “false history and portraying a wrong picture about Macedonia“. Likewise Nordicism argues that the history of ancient Iran and Cyrus the Great in particular is all some sort of conspiracy or “Shah propaganda” – this view is clearly stated by Spiegel reporter Mr. Schulz and Mr. De Quetteville of the Daily Telegraph.

What is strange however is that many of these historians (including some who are completing their Post-Doctoral studies) insist at dismissing (or re-interpreting) ancient historical references that contradict the theories that have been narrated since the 1970s.

In concordance with Soviet-era nation building processes, all established history that contradicts historical revisionism is portrayed as false. In the case of Iran, these, as noted already, are claimed to be propaganda narratives written during the reign of the former Pahlavi regime.

The precedent of Fallremayer and Nordicism

The attempt to somehow de-link Alexander from the Greece of today is nothing new. Nordicists have attempted to portray “Ancient Greeks” as being unrelated to the Mediterranean Greeks of today, and in that endeavor Alexander has been (for lack of a batter term) “Nordified“.

This view was championed by the Austrian Hellenicist, Professor Jakob Phillip Fallmerayer (1790-1861), in the 1830s, who noted that

“…not a drop of pure Greek blood runs in the veins of modern Greeks…”

Professor Jakob Phillip Fallmerayer (1790-1861), He promoted the thesis that ancient Greeks were predominantly blonde, like present-day Scandinavians and Northern Europeans. Fallmerayer’s writings, which could be construed as racist, state that the people of ancient and modern Greece have no relation. According to this thesis, “ancient” Greeks were the “true” Greeks – these being wholly unrelated to the predominantly Mediterranean people of Greece today. Fallmerayer’s divergence from reality is illustrated by the fact that he never visited Greece during his lifetime. This is identical to a select number of contemporary historians who wish to re-write the history of Cyrus the Great, yet are unable to speak or read  modern Persian.  

For further discussion on these issues kindly consult:
Felipe Fernandez-Armesto: Guide to Peoples of Europe, (especially pages 207-216).
Published in London by Times Books in 1994. ISBN: 0-7320-0624-5

Nordicism towards Greece and ancient Iran (Persia)

The Fallmerayer school of thought is alive and well to this day. This is vividly seen in the Nordicist view of Greece exemplified today in modern-day entertainment. This was demonstrated in the movie Alexander in which the ancient Greek conquerer was presented as a flaxen-haired warrior:

The famous historical depiction of Alexander in the Pompei Mosaic however challenges the Hollywood view (shared by some academics as well)

Alexander of Macedonia

Alexander the Great (356-323 BC) as portrayed in the Pompei Mosaic.

The movie also provided false images of Iranians, a process taken to the extreme by the later production entitled “300” in which ancient Iranians were portrayed as ogres and monsters.

To this day, many in the west are not aware that Alexander the Great may not have been as “Nordic” as is generally supposed.

In the case of ancient Greece, Nordicism (a la Fallmerayer) makes clear that Greek culture has been founded not from the Mediterranean theatre but from settlers hailing from northwest Europe.

Likewise, Nordicism shuns any possibility that the concept of human rights has an Oriental or “eastern” connection. This is made explicitly clear by Harry de Quetteville in the aforementioned Daily Telegraph article which stated that:

UN’s adoption of the cylinder [as a Human Rights document] stemmed in part from a desire to claim some eastern roots “when it is so Western in its philosophical underpinnings”.

Harry de Quetteville . He declares that much of the favorable history of ancient Iran is to be simply dismissed. Mr de Quetteville’s writings symbolize the revival of Orientalism in both the media and (some) academic circles.

De Quetteville further adds:

For all the criticisms of the Cyrus cylinder, it is unlikely to change perceptions of it in Iran, where Cyrus and the cylinder are regarded with intense national pride. It is a source of great pride …but like many things said about Persia in Iran, it has to be taken with a big pinch of salt.

Note the parallels between the Nordicism of Fallmerayer with respect to the Greeks and those of De Quetteville (and a number of like minded historians) with respect to ancient and modern Iran.

Complaint against the Durbin Review Conference


This letter was forwarded to me by one of the patriotic Iranians named Bahram Sadat Tehrani who is concerned with pan-Turkism and has done extensive research on pan-Turkism and Iran


Dear Durbin Review Conference,

You have a video posted on your website which shows Fakhteh Zamani from Iran claiming that the Azeri language is banned:

Allow me to kindly inform you that the Azeri language in Iran is not banned.  Azeri-Turkic is represented by its own TV, radio, newspapers, music, videos, books, magazines and etc. throughout Iran. To demonstrate this point, the leader of the country, Ayatollah Khaemeni speaks Azeri in public:

As noted by Annika Rabo, Bo Utas, “The role of the state in West Asia“, Swedish Research institute in Istanbul , 2005. pg 156. has an excerpt which states:

There is in fact, a considerable publication (book, newspaper, etc.) taking place in the two largest minority languages in the Azerbaijani language and Kurdish…

To put it simply: Fakhteh Zamani is not saying the truth: She is distorting the truth under the guise of human rights. She is in fact promoting the racist narratives of pan-Turkist ideology. Human rights is indeed a noble concept, however this too can be abused to advance latent political agendas.  In this case, the political agenda is pan-Turkism.  This racialist ideology has been responsible for the genocide of 1.5 million Armenians, 1 million Assyrians, 500000 Greeks and also the Dersim ethnocide in the last century. 

We are not talking about tens, or hundreds of people, but the actual genocide of millions of people as a result of a racist, ethno-centrist ideology.  It is unfortunate that Miss Zamani is aligned with such a movement. The Durbin conference failed to refer to pan-Turkism which is no different (as a racialist movement) than Nazism. 

Miss Zamani is tied with pan-Turkist groups and has called Iran a “so called country” and even accuses Kurdish parties like Kurdish democratic party of Iran of being a terrorist organization (in line with her pan-Turkist views).  

Please review her background here where she explicitly states that she does not believe in the territorial integrity of Iran:  

It is of utmost important that your conference is not misused for the purpose of advancing political pan-Turkism (along with its genocidal legacy) under the guise of human rights.  Pan-Turkism which Miss Zamani promotes is responsible for the genocide of 1.5 million Armenians, 500,000 Greeks and 1 million Assyrians. 

If pan-Turkism is not clearly exposed, we will witness more genocide of Kurds (already a white genocide in progress in Turkey), Persians, Talysh (already a white genocide in progress in the republic of Azerbaijan) and other Iranian peoples by pan-Turkists. I urgently ask that you to remove Miss Zamani from your video and prevent pan-Turkists from using (or abusing) your platform to advance their agenda.

Your due attention to this matter is most appreciated.

My best Regards

Bahram Sadat-Tehrani


Amin Rasulzadeh and the Musavat: Their ties to the Nazis and the SS



 From the Azarbaiajan website link:

سخنرانی سیروس مددی در مراسم 21 آذر در شهر کلن،  به یک رشته بحثهای طوفانی در میان فعالان آذربایجانی منجر شده است.  یک بخش اساسی این بحثها به مسئله همکاری تنگاتنگ و آگاهانه م. ا.  رسولزاده و مساواتچی ها با فاشیسم آلمان مربوط می شوند.  دوستمان آقای حسین نوحی وند ترجمه چند فصل از یک کتاب را برای نشر در «آذربایجان» فرستاده است.  با تشکر از ایشان بخش اول نوشته را منتشر می کنیم.                                                       آذربایجان       


در سال 2003 در مسكو كتاب جالبی چاپ شد بنام: جدایی خواهی ناشناخته: در خدمت (Sicherheitsdienst des Reichsführers SS) SD وَAbwehr  (انتشارات ریپول كلاسیك،  336 صفحه).  این كتاب را سرتیپ بازنشته لئو فیلیپویچ ساتسكف نوشته است. او بیش از 40 سال در ك. گ. ب اتحاد شوروی و اس. و. ار(سرویس اطلاعات خارجی) فدراسیون روسیه خدمت كرده است و یكی از بهترین پژوهشگران تاریخ مخفی اروپا و جهان در سده بیستم می باشد. نویسنده با استفاده از اسناد غنی و دست نخورده او. گ. پ. او،  گ. پ. او،  ان. ك. و. د،  ان. ك. گ. ب اتحاد شوروی و سرویسهای ویژه كشورهای خارجی موجود در آرشیوهای اس. و. ار فدراسیون روسیه از همكاریهای گسترده دستگاههای جاسوسی لهستان،  تركیه،  آلمان،  ژاپن ،  ایتالیا، فرانسه و انگلستان با سازمانهای مهاجر جدایی خواه برای تجزیه و نابودی اتحاد شوروی،  تشدید اوضاع و ایجاد تشنج و ناآرامیها در قفقاز و آسیای میانه قبل و بعد از جنگ دوم جهانی صحبت به میان می آورد.  بخشهای زیادی از این كتاب مربوط به ایران،  قفقاز، آسیای میانه،  تركیه و افغانستان است.  این كتاب باید كاملا به زبان فارسی برگردانده شود تا مبارزین ایرانی هم در گستره سرتاسری و هم در جنبشهای ملی-دمكراتیك موجود در میهن ما از لغزشها و خطاهای دیگران درس گرفته و تاریخ بر دیگران رفته را خود تكرار نكنند.   ل. ف. ساتسكف كتاب خود را بر اساس مدارك و اسنادی كه در دسترس داشت نوشته است.  اگر كسانی با نوشته او موافق نیستند بگذار با استناد به مدارك و اسناد موجود در باكو و آنكارا كتاب خود را بنویسند.  دوستان و حامیان باكویی و آنكارایی پان تركیست وطنی كه پرچم استقلال “آذربایجان جنوبی” را بر دوش گرفته اند،  علاوه بر اسناد و مداركی كه در دسترس ل. ف.  ساتسكف بودند،  به آرشیوهای م. ا. خ (ملی امنیت خدمتی- سرویس امنیت تركیه) و وزارت امنیت ملی جمهوری آذربایجان نیز دسترسی دارند و اگر بخواهند می توانند بهتر از ل. ف. ساتسكف بنویسند.  شهر باكو به مدت 70 سال قلعه و دژ سرویسهای جاسوسی اتحاد شوروی در زمینه كار و ارتباط با كشورهای خاورمیانه بود و بهترین و مطمئن ترین جاسوسان اتحاد شوروی برای فعالیت در پنج قاره جهان از میان اهالی آذربایجان،  داغستان و شمال قفقاز انتخاب می شدند زیرا قفقاز مجموعه و كلكسیون قیافه های جهان می باشد.  ما در اینجا بخشهایی از این كتاب را كه در باره محمد امین رسول زاده و حزب مساوات است،  ترجمه و در اختیار خوانندگان می گذاریم .


                                                                                                                      حسین نوحی وند

                                                                                                                     17 ژانویه 2009

 در تلگرام ارسالی فون ریبن تروپ وزیر امور خارجه آلمان هیتلری به تاریخ 5 دسامبر 1942 به فون پاپن سفیر رایش در آنكارا گفته می شد كه ” او دستور فوری صادر كرده است تا مبلغ 5 میلیون رایش مارك برای حمایت از دوستان آلمان در تركیه به حساب سفارت ریخته شود”.  در این تلگرام همچنین توصیه شده بود كه با گشاده دستی میلغ مورد نظر خرج شود و صورت مخارج به برلین ارسال گردد. بدین ترتیب همكاری با مهاجرین قفقازی، روسی، اوكرائینی و دیگران در مد نظر رهبران آلمان هیتلری قرار گرفته بود.

   محمد امین رسول زاده از جمله افرادی بود كه نفوذ فراوانی در میان مهاجرین قفقازی داشت و نام او اغلب در مكاتبات سری سفارتخانه های خارجی و مطالب ارسالی سرویسهای جاسوسی بچشم می خورد: عده أی به او با دید مثبت نگاه می كردند و عده اى دیگر با دید منفی. 

او در آذربایجان بدنیا آمده بود و كارش روزنامه نگاری بود.   تا انقلاب ویراستار چندین نشریه بود كه در باكو به چاپ می رسیدند.   در سالهای جنگ داخلی به فعالیتهای سیاسی پرداخت و به یكی از بنیانگذاران حزب مساوات تبدیل شد كه این حزب در سالهای اوج نهضت ملی به حاكمیت رسید.   او پس از سرنگونی حكومت مساواتچیان پنهان شد ولی بزودی دستگیر و زندانی شد.

   جزئیات زندگینامه او در پرونده های گوناگون با همدیگر تفاوت دارند.  در اسناد عملیاتی او. گ. پ. او- ان. ك. و. د گفته می شود كه او پس از دستگیری به مسكو فرستاده شد،   ولی با كمك هموطنان خود موفق شد تا از مسكو فرار و به فنلاند برود. اوسپس در تركیه،  فرانسه، آلمان و رومانی زندگی می كرد و به یكی از رهبران برجسته مهاجرین قفقازی تبدیل شد.

اما جزئیات كامل زندگینامه او در مطالب آرشیوهای گشتاپو منعكس شده است.  در این مطالب با استناد به منبع خبری گشتاپو گفته می شود كه رسول زاده گویا از دوستان دوران جوانی استالین بود و آن دو در جنبش انقلابی در قفقاز با همدیگر همكاری داشتند.  هنگامیكه او دستگیر شد، دوستانش بطریقی استالین را از خطری كه جان رسول زاده را تهدید می كرد،  باخبر می كنند و این مسئله باعث نجات او و سپس مهاجرتش به خارج می شود. تشخیص راست و دروغ در این میان دشوار است و در این اسناد شهادتهای مستند وجود ندارند.  اما این مسئله آنقدرها هم مهم نیست،  مسئله اساسی در آنست كه رسول زاده به یكی از فعالترین مخالفین حكومت شوروی تبدیل شد و مقام شایسته أی را در میان مهاجرین قفقازی كسب كرد.  او با مطبوعات همكاری می كرد و بینشهای سیاسی و ایدلوژیك او مشخص بودند و اسناد عملیاتی تنها به روشن سازی زوایای شخصیت او می پرداختند.

رسول زاده در سالهای 30 به نماینده خود در آنكارا چنین نوشت:”مسئله ملی در اتحاد شوروی بطور جدی نظر دولتهای بزرگی چون آلمان، ایتالیا، انگلستان و فرانسه را بخود جلب كرده است.  شمار كسانی كه به امكان تجزیه اتحاد شوروی به چندین واحد ملی باور دارند، زیاد می شود و اگر هم در این میان عده أی با شك و تردید به تحقق این مسئله نگاه می كنند، با این همه به بحث و بررسی در این زمینه علاقه نشان می دهند. حتی آلمانیها سرویسهای ویژه أی دارند كه با این مسائل سرودست می شكنند”.

این سرویسهای ویژه آلمانی حتی زمانیكه دولت مساواتچیان در آذربایجان بر سر كار بود، رسول زاده را در مركز دقت خود جای داده بودند. او پس از مهاجرت و سازماندهی ساختارهای تشكیلاتی مهاجرین قفقازی باز هم از دید این سرویسها در امان نماند. او پس از روی كار آمدن نازیها در آلمان روابط تنگاتنگی را با سرویسهای جاسوسی آلمان برقرار كرد.

درپرونده موجود در آرشیوهای ما سند جالبی وجود دارد. این سند گزارش محرمانه منبع ما در باره دیدار او با رسول زاده بر اساس دستور سرویس جاسوسی اتحاد شوروی می باشد:” من در سال 1934 در اداره پلیس با رسول زاده آشنا شدم كه از برلین آمده بود. من هدف اصلی او از این مسافرت را نفهمیدم ولی برای من آشكار شد كه رسول زاده روابط نزدیكی با رئیس پلیس دارد و دستورات او را اجرا می كند. من هنگام اقامت در ورشو به پیش یك آشنای قدیمی رفتم و چون می دانستم كه او با مساواتچیان رابطه دارد،  از او در باره وضعیت مهاجرین پرسیدم. او پیشنهاد كرد كه به پیش حیدراوف برویم و من در آنجا با سلطان اوف یكی از رهبران مهاجرین مساواتیست ملاقات كردم. او گفت كه عده أی از افسران آذربایجانی كه به خارج مهاجرت كرده اند، در ارتش لهستان خدمت می كنند و حتی بعضی از آنها در ستاد كل ارتش مشغول به كار هستند. مهاجرین قفقازی آدمهای خود را در اراضی اتحاد شوروی دارند و با آنها در ارتباط می باشند و تمامی این ارتباطات زیر رهبری لهستانیها می باشند. بنا به گفته او، اوضاع سیاسی متشنج است و لهستانیها با شدت تمام آماده جنگ می شوند و به این خاطر محافل مهاجرین قفقازی در انتظار آنند تا همراه با لهستانیها بر علیه اتحاد شوروی بپابرخیزند.  سلطان اوف به اوضاع اتحاد شوروی صرفا از نقطه نظر اطلاعاتی علاقه نشان می داد و پرسشهایی در زمینه تسلیحات ارتش سرخ، نیروی هوایی،  كارخانه های دفاعی و در مجموع صنایع نظامی،  روحیه اهالی و غیره از من پرسید. من پس از دو روز اقامت در ورشو به برلین بازگشتم و پیش از عزیمت تلفنی با رسول زاده تماس گرفتم. رسول زاده خودش در ایستگاه راه آهن به استقبالم آمد و ما به منزل او رفتیم. من متوجه شدم كه او بسیار پولدار است و همیشه یك دستگاه اتومبیل با راننده در اختیار او قرار دارد و همچنین نفوذ زیادی درمیان محافل آلمانی دارد. رسول زاده روز بعد بمن پیشنهاد كرد تا برای تفریح به خارج شهر،  به محلی در كنار یكی از دریاچه ها برویم. سحرگاه روز بعد اتومبیلی به دنبال ما آمد. ما هنگامیكه به مقصد رسیدیم در آنجا قایق تفریحی بسیار زیبایی در انتظار ما بود. در عرشه قایق چندین نفر آلمانی با لباس شخصی از ما استقبال كردند، اما من متوجه شدم كه آنها افسران ستاد ارتش آلمان بودند.  گشت و گذار باشكوهی ترتیب داده بودند،  شیشه های شرابهای گرانبها،  انواع خوراكهای سرد، شكلات و میوه جات روی میزها را پر كرده بودند و از ما پذیرایی خیلی گرمی بعمل آوردند. پس از اینكه یك روز تمام در قایق تفریحی بسر بردیم، در رستوران ساحلی ناهار مفصلی خوردیم و سپس سوار بر اتومبیلهای آنها به برلین بازگشتیم. یكی از آنها كه خود را ولف معرفی كرد و خیلی دور و بر من می پلكید و درصدد آن بود تا با نهایت احترام و عزت اطلاعاتی در باره اوضاع اتحاد شوروی از من كسب كند. رسول زاده خیلی رك و راست با من صحبت می كرد. او ابتدا با كند و كاوی در روحیه و احوال من گفت كه یك سال و نیم در مدرسه جاسوسی ستاد كل ارتش آلمان دوره دیده است و در این مدرسه شاگرد سرهنگ نیكلای رئیس پیشین اداره اطلاعات ارتش آلمان بود و پس از اتمام این دوره، سند پایانی نیز دریافت كرده است.  رسول زاده پس از چند روز بمن پیشنهاد كرد تا به همراه او بدیدن یك نفر از شخصیتهای بانفوذ محافل دولتی آلمان برویم. بر طبق اظهارات او این شخص معاون وزیر بهداری بود و در این دیدار علاوه بر او عده دیگری نیز از جمله دكتر ولف شركت خواهند كرد. من موافقت كردم. معاون وزیر بهداری(او خودش را چنین معرفی كرد) كه در اصل آشكارا افسر شعبه اطلاعات ستاد كل ارتش بود و دكتر ولف از ما استقبال كردند. پس از پذیرایی، هنگامیكه بكلی سرمست شدیم، این دو آلمانی سر صحبت را با من باز كردند.  آنها با اطلاع قبلی از این مسئله كه من از مسكو به برلین آمده ام، علاقمند اوضاع اتحاد شوروی بودند. آنها در درجه اول پرسشهایی در باره وضعیت ارتش سرخ و تسلیحات آن، نیروی هوایی، نیروی دریایی، نیروهای مستقردر خاور دور و همچنین در مرزهای غربی، كار و فعالیت صنایع دفاعی، روحیه و احوال مردم عادی،  تامین مردم با مایحتاج عمومی، شواهد بروز نارضایتی مردم وغیره از من پرسیدند. دكتر ولف با ماهیت خود اطلاعات كاری نداشت بلكه او بیشتر علاقمند آن بود تا از جهت گیری من در قبال واقعیتهای موجود اتحاد شوروی و قدرت تشخیص و سنجش من و اینكه تا چه حد من می توانم به عمق مسائل پی ببرم، خبردار شود. رسول زاده سپس صریح و واضح بمن گفت كه هدف از این دیدار و گفتگو در آن خلاصه می شد كه دكتر ولف و معاون وزیر بهداری می خواستند در كنار اطلاعات رسول زاده در باره من، برداشتهای شخصی از من داشته باشند. من و رسول زاده پس از مهمانی معاون وزیر بهداری گفتگوی بی پرده دیگری نیز داشتیم. او خبر داد كه سرویس جاسوسی آلمان شعبه أی در ایران دارد كه فعالیت گسترده أی را در زمینه جمع آوری اطلاعات در باره قفقاز آغاز كرده است. بنا به اظهارات رسول زاده این فعالیتها نتایج مثبتی را به بار آورده اند، ولی شعبه جاسوسی ستاد كل ارتش هدف سازماندهی یك مركز جاسوسی قدرتمندتری را در اراضی ایران در پیش روی خود قرار داده است. این مركز باید در صورت امكان آغاز جنگ، فعالیتهای جاسوسی در اراضی اتحاد شوروی را فراهم كند. هدف از دعوت من به قایق شخصی و دیدار با معاون وزیر بهداری، بررسی امكان تشكیل و راه اندازی پوششی با شركت من برای جاسوسان آلمانی بود. زسول زاده در برلین،  خیابان پراگر اشتراسه منزل شماره 30 زندگی می كند”.  

برنامه هیتلر برای نابودی كمونیسم و اتحاد شوروی سرپوشیده نبود و تنها محتاج زمان بود. پس از اشغال اراضی اتحاد شوروی و یا حداقل بخش اروپایی آن، خواه ناخواه مسئله سازماندهی فعالیتهای اقتصادی این مناطق تحت كنترل مقامات آلمانی بوجود می آمد. هنوز مسئله سازماندهی اداره سرزمینهای وسیعی چون اوكرائین و یا قفقاز مشخص نشده بود. امكان اداره مستقیم از برلین و یا احتمال شكلی از قیمومیت و یا اصلا تشكیل دولتهای مستقل و ملی مانند سابق در آذربایجان، گرجستان و ارمنستان تحت نظارت دولت آلمان در نظر گرفته شده بود. در آن صورت خیلی از رهبران فعلی مهاجرین قفقازی بدرد می خوردند.

   برای كنترل سفت و سخت قفقاز با ملل و پیروان ادیان گوناگون علیرغم وجود تمامی مشكلات،  یك اهرم موثر لازم بود. مطابق با تصمیمات حزب نازی باید كنفدراسیون دولتهای مستقل قفقاز تشكیل شود و این تشكل باید سازمان هماهنگ كننده و حتی دولت ائتلافی خود را داشته باشد.  در این زمینه همكاریهای لازم با سازمانهای مهاجرین باید ادامه می یافت.

   اما این وظیفه آینده بود و هنوز اتحاد شوروی به زانو در نیامده است.  یك ضرب المثل روسی می گوید كه پوست خرس شكار نشده را نمی توان كند. سرویس جاسوسی ولی باید برای آینده كار بكند و این بدان معنی است كه باید با وسایل خود برای حل وظایف اصلی كمك كند. تحكیم اتحاد مهاجرین قفقازی كه به بهترین وجهی در اسناد اجرایی و ساختارهای سازمانی ثبت شده است، مسئله تشكیل كنفدراسیون قفقاز را در آینده می توانست تسهیل كند. در اینجا باید از نفوذ و تجربه رسول زاده استفاده می شد. هوكس افسر سرویس جاسوسی آلمان با او در تركیه در تماس نزدیك بود.

   رسول زاده پس از آغاز جنگ دوم جهانی به رومانی نقل مكان كرد. این كشور كه متحد آلمان هیتلری بود،  از نقطه نظر سیاسی هم برای او و هم برای سرویس جاسوسی آلمان مكان مناسبی بود. تركیه بیطرفی خود را اعلام كرده بود و فعالیتهای گسترده او بدون شك می توانست موجب اعتراضات مسكو گردد و این مسئله فعلا در دستور كار روزدولت آلمان هیتلری قرار نداشت. آنها علاوه بر این باید نقطه نظرات مقامات تركیه را نیز در نظر می گرفتند.

   آلمانیها مطابق اطلاعات بدست آمده گویا به رسول زاده قول داده بودند كه پس از جنگ،  در قفقاز دولتهای ملی تحت حمایت آلمان هیتلری تشكیل دهند و نقش تعیین كننده أی در آنجا برای او فراهم سازند. رسول زاده بر اساس اصرار دوستان آلمانی كارهای زیادی را در زمینه اتحاد و تحكیم جریانات گوناگون موجود در میان مهاجرین قفقازی بر اساس مواضع و رویكردهای سیاسی و سازمانی انجام داد. در برلین بر این باور بودند كه مناسبترین شكل سازمانی قفقاز در آینده، كنفدراسیون دولتهای ملی قفقاز خواهد بود.

رسول زاده با شناسنامه أی كه سفارت تركیه در وین صادر كرده بود، به رومانی آمد. در بخارست مطابق با نظم موجود به او اجازه اقامت در پایتخت رومانی داده شد و هنگامیكه مدت این اقامت به پایان رسید، سفارت تركیه در بخارست از مقامات پلیس تقاضا كرد تا مدت اقامت رسول زاده تمدید شود. اما با گذشت زمان مطابق با دستورالعملهای داده شده به پلیس، مسئله اخراج بیگانگانی كه به كارهای نامعلوم دست می زدند، پیش كشیده می شد. اما از اداره پلیس بخارست به كلانتری محل اقامت رسول زاده دستور داده شد تا مزاحم این قفقازی نشوند زیرا او از مبارزین بنام بر علیه بلشویكها محسوب می شود.

   پس از ورود نیروهای آلمانی به رومانی، سفارت آلمان هیتلری در بخارست به پلیس رومانی اطلاع داد كه رسول زاده در خدمت دولت آلمان است و برای او تقاضای روادید مكرر برای سفر به آلمان را كرد. رسول زاده در زمان جنگ چندین بار به برلین مسافرت كرده بود.

   او هنگام آغاز حمله آلمان هیتلری به اتحاد شوروی در برلین بود. او هنگام بازگشت از برلین از طریق سفیر تركیه در بخارست به آنكارا خبر داد كه در برلین به او پیشنهاد كرده اند تا پست مشاور دولت آلمان در زمینه امور مربوط به قفقاز را بپذیرد. در برلین به اوگفته بودند كه زمان لازم برای حل عملی مسئله قفقاز هنوز فرا نرسیده است و این مسئله پس از اشغال تمام قفقاز مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

   رسول زاده در ماه مه 1942 برای شركت در گنگره مهاجرین قفقازی به آلمان دعوت شد و پس از گنگره بر اساس دستور سرفرماندهی عالی ارتش آلمان به كار تشكیل و سازماندهی لژیون ملی از میان نظامیان آذربایجانی اسیر شده ارتش سرخ جلب گردید. بر اساس اسناد موجود در آرشیوهای ما او شخصا در امر سازماندهی و ارسال خرابكاران سرویس جاسوسی آلمان به پشت جبهه ارتش سرخ نقش داشته است.

   از آنجا كه رسول زاده همچنان در رومانی زندگی می كرد، برای گرفتن اجازه اقامت و سفر به خارج باز آلمانیها دست بكار شدند. سفارت آلمان در بخارست طی نامه أی مستقیما به اداره كل امنیت رومانی مراجعه و با ارائه اسناد لازم خاطرنشان ساخت كه فرد مزبور حق سفر به آلمان و اقامت در آنجا را دارا می باشد.

   رسول زاده بیش از زمان در نظر گرفته شده در برلین معطل شد و این بار مشكل گریبانگیر همسر او گردید. آلمانیها صلاح ندیدند تا برای دومین بار به مقامات رومانی متوسل شوند و مخفی كاری بیش از حد را نیز مجاز ندانستند و بدین خاطر این بار براون معاون آتاشه نظامی آلمان در بخارست نامه أی با امضای خود برای سرهنگ دیاكونسكو مدیركل پلیس امنیتی فرستاد. او در این نامه اطلاع داد كه خانم لیلا مقیم خیابان آورل ولایكو، خانه شماره166، منزل13، همسر رسول زاده شهروند تركیه می باشد كه در خدمت دولت آلمان است و اینك در رابطه با مسائل خدمتی در برلین بسر می برد. پلیس رومانی بنا به اظهارات خانم لیلا مزاحم او می شود و گویا او را یك نفر خارجی مشكوك می پندارد. براون در ادامه نامه خود نوشت كه” جناب سرهنگ از شما خواهشمندم تا با ارسال دستوری به تعقیب و پیگرد این خانم پایان داده شود. دیدگاه این خانم مشخص و روشن می باشد و هیچ خطری ندارد”.

پس از این درخواست تمامی مشكلات اقامت زوج رسول زاده ها در رومانی حل گردید.  


Critiques against above posting:

 From: Bahram <xxxx>


Sent: Sun, 19 Apr 2009 4:33 pm

Subject: Re: Amin Rasulzadeh and the Musavat: Their ties to the Nazis and the SS

Dear Kaveh,

Mohammad-Amin Rasulzadeh was first very pro-Iranian, in fact a kind of paniranist. He even wanted to reunite Arran with mainland Iran. The Iranian shah rejected the offer as he wanted to maintain good relatons with Russia! When the Iranians did not support him the government of Turkey assisted him. The Young Turks (Ittihad ve Terakki) served the British interest. They pretended to be pan-Islamist, but were themselves of non Moslem origin. Their agitation in southern territories of Russia populated by Moslems served the British interest (the great game).

Interestingly it was the British who by supporting the Arab revolts which disintegrated the Ottoman Empire. Why this inconsistency? Yes agents pretending to be pan-Islamist and pan-Turkist who wanted and indeed succeeded at dismembering the Ottoman Empire.

Rasulzadeh is yet another case that the late, and hesitant maladaptive behaviour by Iranians has cost Iran’s geopolitical interests dearly.




Letter reveals Ergenekon’s assassinations of Iranian, Russian politicians


Today’s Zaman 10 April 2009

Istanbul — A letter found during a search of Mustafa Ozbek’s house, the chairman of the workers’ union Turk Metal jailed on charges of being a member of the Ergenekon terrorist organization (, which allegedly plotted to topple the government, indicates that Ergenekon assassinated the reformist former Iranian Minister of Labor Dariush Forouhar along with his wife and Russian parliament member Galina Vasilyevna Starovoitova in 1998, the Taraf daily wrote.

According to the daily, a militant, nicknamed Gafur, of the terrorist organization wrote the letter, which opens, “To the attention of Mr. Mustafa Ozbek“, and continues with a narration of how Ergenekon killed three people: Forouhar and his wife in Iran, and Starovoitova in Russia.

The assassinations came after the terrorist Kurdistan Workers’ Party’s (PKK) currently jailed leader, Abdullah Ocalan, was displaced from Syria. “Our esteemed chief deployed the most talented shooters for a must-do operation in Italy. In the meantime, Staravoitova, who had phone calls with the gang leader [Ocalan] and who helped him find a country to seek refuge in, was shot by connections the chief himself has made with the teams in Ukraine. Former Iranian Labor Minister Forouhar, whose phone calls [to Ocalan] frequently started to pop up, was killed two days later with the chief’s arrival there. Our highly respectable chief then returned to Italy”, read the letter found in Ozbek’s house, according to Taraf’s story yesterday.

Ocalan, after being expelled from Syria, first went to Russia and then to Italy, from where Turkey asked Italian officials to turn him over to Turkey for trial. Whereas Turkish efforts for his extradition yielded no results in Italy, Ocalan was ultimately captured by Turkish intelligence agents and brought back to Turkey.

Russian deputy Staravoitova was shot dead in front of her house on November 20, 1998; Forouhar and his wife were stabbed in their house together two days after Staravoitova’s death. Both assassinations were claimed to have been executed by the deep states of Russia and Iran at the time. Three Russians were found guilty of Staravoitova’s death and sentenced to 11-23 years in prison; three Iranian agents were executed and five others were sentenced to lifetime in prison in the case of Forouhar’s death.

However, what is indicated by the letter is that the Turkish deep state assassinated both politicians because of the phone calls they had with PKK leader Ocalan and the help they offered to him.

The letter also refers to the financial needs of the Ergenekon terrorist organization for operations to be conducted in Italy, Germany, Libya and Sudan, where the militants were going to distribute money to 1459 individuals.


Critiques against above posting:

From: Mohammad xxxx<<xxxx>
Sent: Mon, 13 Apr 2009 9:02 pm
Subject: Re: Letter reveals Ergenekon’s assassinations of I ranian, Russian politicians

Dear Kaveh,   This report is up to now, unverified. Iranian intelligence ministry admitted to the murder of a dozen political activists and intellectuals in the late 1990s. Those murders are (relatively) well documented. No one up to this point disputed where the orders for these murders originated. I think you are being unfair here. By propagating unverified, rather sensational and unverified news, you may aid easing the burden of blame of some real criminals.  



From: ash xxxx <xxxx>
Sent: Tue, 14 Apr 2009 1:48 pm
Subject: Re: Letter reveals Ergenekon’s assassinations of I ranian, Russian politicians

Very unlikely scenario and of dubious origin; but then international espionage and terrorism has no bounds and strange bedfellows are often found.



From: Behrooz Broumand <>
Sent: Thu, 16 Apr 2009 8:58 pm
Subject: Re: Letter reveals Ergenekon’s assassinations of Iranian, Russian politicians

Dear Prof.Farrokh;

Ba  droud,thank you very much for the information,I doubt if this is true?what do you think is the cause of such a discovery at this time?



‘Deep state plot’ grips Turkey

Massive Trial in Turkey Provides Look into ‘Deep State’,1518,603581,00.html

Ergenekon chart mapped out

The Ergenekon operation

Ergenekon arms site unearthed in Golbashi

Ergenekon linked to killings in Iran

Iranian singer Sattar and Kaveh Farrokh Text

Sattar one of Iran’s premier world-class singers since the 1970s has produced a new music video entitled “Goghaye Setaregan” or “the Festive of the Stars“.

Sattar performing “Goghaye Setaregan” or “the Festive of the Stars”. Kaveh Farrokh’s book Shadows in the Desert: Ancient Persia at War  can be seen in the video.

The production has been directed by Dr. Musi Dorbayani of the internationaly recognized WAALM (The World Academy of Arts, Literature, and Media) Society.

Sattar performing in 2008. His music is popular far beyind the borders of Iran, in regions such as Central Asia, the Caucasus, Afghanistan, iraq, and the Persian Gulf states.  

As Sattar performs he glances into a textbook entitled “Shadows in the Desert: Ancient Persia at War“, which won the Best History Book of 2008 Award in London in 2008.